گذشت . حضرت صادق عليه السّلام را ديد كه جامه‌هاى نيكوى پرقيمت پوشيده بود . گفت : « و اللّه كه نزد او مىروم و او را سرزنش مىكنم . » نزديك حضرت رفت و گفت : « يابن رسول اللّه ! و اللّه كه نپوشيد چنين لباسى رسول صلّى اللّه عليه و إله و نه حضرت على و نه هيچ‌يك از پدران شما . » حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه ، « حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله در زمان تنگى بود . فراخور تنگى آن زمان اخذ مىنمود ، و دنيا بعد از آن وسعت يافت . احقّ اهل دنيا به چيزها نيكوكارانند ، پس حضرت اين آيه را خواندند : قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ « 1 » معنى آيهء شريفه آن است كه : « بگو يا محمّد كه كدام كس حرام گردانيده است زينت خدا را كه بيرون آورده - يعنى ، آفريده و ظاهر ساخته از جهت بندگان خود - و رزقهاى طيّب را . بگو اينها از جهت آن كسانى است كه ايمان آورده‌اند در حيات دنيا و خالص از براى ايشان است در روز قيامت . » يعنى ، در روز قيامت غير از مؤمنان را در طيّبات و زينتها بهره نخواهد بود ، به خلاف دنيا كه غير اهل ايمان نيز از اينها بهره دارند . حضرت فرمود : « پس ، ما احقّ و سزاوارتر هركسيم كه فرابگيرد از آنها آنچه خداى عز و جلّ به او داده ، ليكن يا ثورى آنچه مىبينى بر من از جامه به جهت مردم پوشيده‌ام . » يعنى ، جهت مراعات متعارف خلق ، كه در شرع مراعات آن لازم است ، پوشيده‌ام . آنگاه ، حضرت دست سفيان را كشيد به جانب خود و جامهء بالايى را برداشت و نمايان ساخت جامه‌اى را كه ملاصق [ 117 ب ] بدن مبارك حضرت بود كه غليظ و گنده بود و فرمود كه ، اين را از براى نفس خود گنده پوشيده‌ام و آنچه ديدى از جهت مردمان پوشيده‌ام . و آنگاه جامهء سفيان را كشيد كه بر بالا جامهء غليظ گنده پوشيده بود و در زير جامهء نرم پوشيده بود و فرمود : « آيا نيست اين بالايى از جهت مردم و اين زيرى از جهت نفس است ؟ » از اين حديث ظاهر مىشود كه سفيان جهت فريب دادن مردمان و اظهار آنكه ما تارك دنياييم و زاهديم جامه‌هاى درشت پوشيده بود و در زير جامه نرم جهت حظّ بدن پوشيده و به آن اكتفا نكرده ، مىخواست كه بر امام زمان عليه السّلام اعتراض نمايد و در نظر مردم چنان فرانمايد كه ما از ايشان زاهدتريم ، و چون قصد او اضلال و گمراهى خلق بود به جهت دنياى

--> ( 1 ) . اعراف : 32 .